دنيا چنين نيست كه مالى از دست دهى و يا حلالى را بر خود حرام نمايى ، بلكه زهد در دنيا چنين است كه آنچه را نزد خود مىبينى بهتر و برتر ندانى از آنچه در نزد خداوند است « 1 » . نيز فرموده است : زاهد و پارسا كسى را گويند كه حلال الهى را رها كند ، به جهت ترس از حساب ( و بازجويى شب اول قبر و دادگاه عدل خدا در قيامت ) و حرام را ترك نمايد به جهت ترس از عذاب و عقاب آن . « 2 » 4 - زهد بليّات ؛ يعنى تحمّل و بردبار بودن در برابر بلاها و آزمايشات الهى ، خواه بر خود انسان ، مال ، فرزند ، همسر ، مقام ، زندگى و . . . باشد ؛ و راضى و خشنود بودن به آنچه خداوند مهربان و حكيم مىپسندد ، همانند اوليا و بندگان صالح خدا ، چون امام حسين عَلَيْهِ السَّلَامُ كه در آخرين و سخت‌ترين لحظات اظهار داشت : خدايا ! راضى به رضاى تو هستم ، معبودى غير از خودت وجود ندارد ، همانند بردبارى حضرت ايّوب ، ابراهيم ، يعقوب ، يوسف ، زكريّا ، يحيى و يكايك اهل بيت رسالت صلوات اللّه عليهم اجمعين كه هر كدام جريان مفصّلى دارند ؛ و از غير معصومين مانند ابوذر غفارى ، سلمان فارسى ، سمّيه ، مسلم بن عقيل ، ابن سكّيت و . . . 5 - زهد خائفين ؛ يعنى دورى از آنچه احساس ضرر و خطر مىكند و يا احتمال آن را مىدهد ، و با احتياط كامل در ابعاد مختلف زندگى حركت نمايد . 6 - زهد سلامت در مشتبهات ؛ يعنى رها نمودن هر آنچه كه مشتبه و مشكوك است ، كه به آن احتياط نيز گفته شده است و عقل بر آن حاكم و قاضى است و اكثر افراد اين نوع پارسايى را رعايت مىنمايند . 7 - زهد اقتصاد ؛ يعنى از هر گونه اسراف و تبذير ( ريخت و پاش ) دورى جسته و در امور مختلف زندگى از هر نوع تشريفات تجمّل‌گرايانه بپرهيزد ، باب اوّل و هشتم همين كتاب بر آن اشاره دارد .

--> ( 1 ) . فروع كافى : 5 / 70 ح 2 ، تهذيب الأحكام : 6 / 327 ح 20 . ( 2 ) . من لا يحضره الفقيه : 4 / 400 ح 5861 ، وسائل الشيعة : 16 / 16 ح 20842 .